Buchowiecki Stefan (1863–1927), dr med., generał brygady W. P. Pochodził ze szlachty grodzieńskiej, syn Adama (zm. 1872) i Walerii z Moczulskich. Urodził się 12 V w majątku Sokołowie w pow. słonimskim. Nauki średnie odbywał w gimnazjum w Siedlcach, po którego ukończeniu w r. 1884 wstąpił na wydział lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. W l. 1890–6 praktykował w Bodzentynie. Na tym stanowisku prócz ofiarnej służby zawodowej, zwłaszcza w czasie epidemii cholery, rozpoczął wybitną działalność społeczną i oświatową. Przeniósłszy się w r. 1896 do Olkusza, został tam lekarzem szpitala św. Błażeja. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej pełnił służbę sanitarną. W okresie pracy w Olkuskim założył resursę, a przy niej muzeum geologiczne. Z jego inicjatywy został wzniesiony na cmentarzu olkuskim nagrobek dla poległego w r. 1863 pod Krzykawką pułkownika F. Nullo. Zgłosiwszy się do strzelców Piłsudskiego, jako lekarz legionowy, zorganizował szpitale polowe legionów w Morawskiej Ostrawie, Bystrzycy i Wendryni. W r. 1915 objął zrazu komisariat werbunkowy w Olkuszu, lecz wkrótce potem wszedł w skład pułku 6. piechoty, w którym mianowany kapitanem, został naczelnym lekarzem. Z pułkiem tym odbył kampanię wołyńską; w grudniu 1915 r. pod Kościuchnówką został ranny. W r. 1916 i 1917 organizował szpitale legionowe w Kamieńsku, Dęblinie i Żyrardowie; wreszcie został naczelnym lekarzem obozu legionowego w Zegrzu, potem w Ostrowi-Komorowie i awansował w grudniu 1917 r. na majora. W r. 1918 był lekarzem obozu internowanych legionistów w Łomży, a następnie nacz. lekarzem szkół Polskiej Siły Zbrojnej w Ostrowi Łomżyńskiej. 4 XI 1918 otrzymał nominację na szefa sanitarnego 1 brygady wojska polskiego. Po rozbrojeniu Niemców i powrocie Piłsudskiego do kraju został szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego w Kielcach, skąd wkrótce przeszedł na stanowisko dowódcy szpitala okręgowego w Warszawie; od 1921 do 1922 kierował Zakładem leczniczo-szkolnym dla inwalidów w Warszawie. W międzyczasie awansował na podpułkownika, a 1 IV 1920 na pułkownika. Za wybitne zasługi dla szpitalnictwa wojskowego, oraz okazane męstwo w bitwie pod Kamieńskiem (25 X 1919) otrzymał krzyż virtuti militari V kl., a potem dwukrotny krzyż walecznych. Przeniesiony 30 VI 1925 w randze generała brygady na emeryturę, osiadł w Olkuszu, gdzie mimo podeszłego wieku oddawał się żywo pracy społecznej. Zmarł tamże 9 IV 1927.
Mat. Biogr. w Archiwum Ofic. Dok. Pers. w Wojsk. Biurze Hist. oraz w Kapitule virtuti militari i w Komitecie krzyża i medala niepodl. Nekrologi w prasie współczesnej oraz w czasopiśmie »Legionista«.
Stefan Pomarański